Teraz o historii

Pszczoły żyły na naszej planecie już na długo przed pojawieniem się istot ludzkich, bo około 15 milionów lat temu. Miód też zapewne był jednym ze stałych składników w pożywieniu człowieka pierwotnego, o czym świadczą rysunki naskalne sprzed kilkunastu tysięcy lat, przedstawiające go podczas czynności podbierania miodu i w otoczeniu pszczół. Najstarsze przekazy pisemne pochodzą sprzed 5000 lat z terenu Egiptu. Wynika z nich, że miód traktowano jako cenny dar bogów, przypisując mu właściwości mistyczne, składając go w ofierze w świątyniach, grobowcach władców i spożywając z należnym szacunkiem. Był ważnym składnikiem uczt za zmarłych, dawano go dzieciom, aby nabrały zalet duchowych, np. mądrości i płynnej wymowy, a starożytny zwyczaj kazał państwu młodym przez 30 dni po ślubie pijać rozcieńczony miód dla nabrania sił. Z kolei Rzymianie laniem miodu na płomienie domowego ogniska oddawali cześć bogom opiekującym się ich siedzibami. Najprzebieglejszy z Greków, król wyspy Itaki — Odyseusz, pszczelim woskiem pozatykał uszy swoich wioślarzy, aby nie usłyszeli zwodniczego śpiewu syren. Nie mniej słynny Dedal, chcąc uciec z wyspy Krety na Sycylię, sporządził z ptasich piór sklejonych woskiem olbrzymie skrzydła dla siebie i dla swojego syna Ikara. Według legend pszczoły miały karmić miodem małego Zeusa i małego Platona, a antyczni poeci utrzymują, że w tzw. złotym wieku miód spływał z gałęzi drzew. Wzmianki o miodzie odnajdujemy w świętych księgach największych religii, m.in. Chrystus często odżywiał się plackami miodowymi, Mahomet chwalił miód jako skuteczny środek leczniczy, a Budda podkreślał jego delikatny smak i aromat.

admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

error: Content is protected !!